नेपाली विश्वकोशनेपाल र नेपाली भाषाको ज्ञानकोश
भूगोल र स्थान

उपल्लो मुस्ताङ

उपल्लो मुस्ताङ नेपालका मुस्ताङ जिल्लाको उत्तरी भूभाग हो, जसलाई अघिल्ला पुस्तामा लो राज्य भनेर चिन्न्थे। सन् १९९२ सम्म कडा प्रवेश-नियममा बाँधिएको यस क्षेत्रले भाषिक, सांस्कृतिक र भू-दृश्यीय मौलिकता दीर्घकाल सुरक्षित राख्यो; यहाँका बासिन्दाको दैनिकी पर्यटन, पशुपालन र सिमापार व्यापारसँग नजिक छ।

अद्यावधिक: १२ नोभेम्बर २०२६ ८७५ शब्द · ५ मिनेट स्रोत-सहित अद्यावधिक मस्यौदा
सम्पादन गर्नुहोस् इतिहास

उपल्लो मुस्ताङ नेपालका मुस्ताङ जिल्लाको उत्तरी भागमा पर्ने ऐतिहासिक क्षेत्र हो, जुन पहिले लो राज्यका रूपमा चर्चित थियो। सन् १९९२ अघि यहाँ विदेशी तथा बाह्य पहुँच कडाइका साथ सीमित भएकाले सांस्कृतिक र प्राकृतिक सम्पदा तुलनात्मक रूपमा जोगिएको मानिन्छ। यहाँका बहुल बोलियाँ परम्परागत तिब्बती समूहसँग नातागोता राख्ने छन्, र स्थानीय अर्थतन्त्र मुख्यतः पर्यटन, पशुपालन तथा सिमापार कारोबारमा आधारित छ।

स्थान र प्रशासन

उपल्लो भागले गण्डकी प्रदेशभित्रको मुस्ताङ जिल्लाको उत्तरी करिब दुई-तिहाइ भूभाग ओगटेको छ। यस क्षेत्रमा तीन स्थानीय तह—लोमान्थाङ, दालोमे र वारागुङ मुक्तिक्षेत्र—अन्तर्गतका बस्तिहरू समेटिन्छन्। जिल्लाको दक्षिणी भूभागलाई थाक भनिन्छ, जहाँ थकाली समुदायको मातृभूमि पर्छ र त्यस area's संस्कृतिले तिब्बती तथा नेपाली विशेषताहरूलाई सँगै समेटेको छ।

राजनीतिक रूपान्तरण र हालका प्रवृत्ति

वि.सं. २०६४ मा नेपाल गणतन्त्र बनेपछि लो राज्यको औपचारिक हैसियत अन्त्य भयो। त्यसयता बाह्य प्रभाव, विशेषतः छिमेकी चीनतर्फको संवेग बढ्दै गएको र स्थानीय जीवनपद्धतिमा तीव्र परिवर्तन देखिएको बताइन्छ। हालसालै पूर्वाधार र सेवा-सुविधासहितका विकास गतिविधि वृद्धि भएका छन्।

इतिहास

तिब्बती भाषा र संस्कृतिसँग निकटता रहे पनि उपल्लो मुस्ताङ एक समय आफ्नै शासन परम्परा बोकेको क्षेत्र थियो। १५औँदेखि १७औँ शताब्दीबीच हिमालय पारि–पारीको रणनीतिक स्थानले भारत–हिमालय व्यापारमा यसको नियन्त्रण बलियो थियो। अठारौँ शताब्दीको उत्तरार्धतिर यो भूभाग नेपालमा समेटियो र सन् १७९५ मा नेपाल अधिराज्यको अंश बन्यो।

नेपाल–चीन युद्धको पृष्ठभूमिमा लोमान्थाङ पक्षले तिब्बत र चिङ साम्राज्यलाई साथ दिएको उल्लेख पाइन्छ। वि.सं. २०६५ असोज २१ मा नेपाल सरकारको आदेशपछि राजतन्त्र समाप्त मानिए पनि केही स्थानीयहरूले सो परम्परालाई अनौपचारिक रूपमा सम्मान दिइरहेका थिए। अन्तिम औपचारिक तथा पछि अनौपचारिक राजा जिग्मे दोर्जे पलवर विष्ट (सन् १९३०–२०१६) थिए, जसको वंश परम्परा सन् १३८० तिर लो राज्यको संस्थापनामा ख्याति कमाएका अमे पालसँग जोडिन्छ। अमे पालको पालामा लोमान्थाङ नगरको स्थापना र मुख्य संरचनात्मक निर्माण सम्पन्न भएको र त्यसपछिका शताब्दीमा यसको रूपान्तरण सीमित रहेको भनिन्छ।

सन् २००७ मा एक गोठालाले बुद्धको जीवनकथासँग सम्बन्धित ५५ गुफा-चित्रहरूको सङ्ग्रह फेला पारेको खबर सार्वजनिक भएको थियो।

हावापानी

उपल्लो मुस्ताङ शीतल र अर्ध–शुष्क जलवायुमा पर्छ, जहाँ वार्षिक वर्षा करिब २५०–४०० मि.मि. मात्र हुन्छ। यो अन्नपूर्ण र धौलागिरि हिमशृङ्खलाको वर्षाछायाँमा रहेको कारण पानीको अभाव सामान्य हो। जाडो (मङ्सिर–माघ) महिनामा दिनतापक्रम झन्डै ०–५ डिग्री सेल्सियस र राततिर –२५ देखि –२० डिग्रीसम्म झर्दछ। वसन्त (फागुन–जेठ) मा दिनतिर १६–२२ डिग्री र राततिर –६ देखि –२ डिग्री रहन्छ। मनसुन नजिकका असार–भदौमा दिन २०–३३ डिग्री र रात –३ देखि ० डिग्री वरिपरि हुन्छ; असोज–कात्तिकमा दिन १२–२० डिग्री र रात –८ देखि –४ डिग्री देखिन्छ।

जनजीवन र जनसङ्ख्या

वि.सं. २०५८ मा सम्पूर्ण मुस्ताङ जिल्लाको जनसङ्ख्या १४,९८१ दर्ता भएको थियो, जुन तीन साना सहर र करिब तीस बस्तीमा फैलिएको बताइन्छ। बासिन्दामा थकाली, गुरुङ तथा परम्परागत मुस्ताङ क्षेत्रमा मुख्यतया तिब्बती समुदायको वर्चस्व छ। अधिकांश जनघनत्व कालीगण्डकी नदी किनारका २,८००–३,९०० मिटर उचाइका बसोबासीमा केन्द्रित छ, जहाँ कठोर मौसमी अवस्थाका कारण हिउँदमा तल्लो नेपालतिर अस्थायी बसाइँ हुने गर्छ।

जिल्लाको प्रशासनिक केन्द्र जोमसोम हो, जुन कागबेनीभन्दा करिब ८ किमी दक्षिणतिर पर्छ। यहाँ सन् १९६२ देखि विमानस्थल सञ्चालनमा छ र सन् १९९२ मा क्षेत्र पश्चिमी पर्यटकका लागि खुलेपछि मुख्य प्रवेशद्वारको भूमिकामा छ। हाल मुस्ताङ क्षेत्रमा पर्यटक सेवा दिने ८० भन्दा बढी गेस्टहाउस रहेको र पर्यटन स्थानीय आयको प्रमुख आधार बनेको उल्लेख पाइन्छ।

भूगोल र भू–आकृति

मुख्य नदी कालीगण्डकी नदी उत्तरबाट दक्षिणतर्फ बग्दै जिल्लालाई दुई धारमा विभाजित गर्छ। यही उपत्यकाले इतिहासमा तिब्बत–भारतबीच, विशेषतः नून ढुवानीका लागि, प्रमुख व्यापारिक बाटोको काम गरेको थियो। दक्षिणी भागको उपत्यकामा कालीगण्डकी खोंच को केही खण्ड पर्छ, जसलाई विश्वकै गहिरा खाडलहरूमध्ये एक भनी उल्लेख गरिन्छ।

परम्परागत लो राज्य उत्तर–दक्षिण करिब ५३ किमी र पूर्व–पश्चिम अधिकतम ६० किमी फैलिएको थियो। उचाइ कागबेनीनजिक कालीगण्डकीमा २,७५० मिटरबाट सुरु भई दक्षिणपूर्वी भागको खाम्जुङ हिमालसम्म ६,७०० मिटर पुग्छ।

यातायात र पहुँच

नेपाल–तिब्बततर्फको पुरानो व्यापारिक मार्ग उपल्लो मुस्ताङ हुँदै कोरा ला भञ्ज्याङ (४,६६० मि.) पार गर्छ, जुन अहिले नेपाल–चीनबीच सक्रिय सीमा नाका हो। १९६० को दशकमा जोमसोम विमानस्थल खुलेपछि थाक–लो सीमानजिक यातायातको आधुनिक युग शुरू भयो।

उत्तरतर्फ चीनले व्यापार पुनर्जीवनको प्रयासस्वरूप सन् २००१ मा अन्तर्राष्ट्रिय सीमाबाट लोमान्थाङसम्म करिब २० किमी सडक पूरा गर्‍यो। सीमा पारि सिगात्से प्रदेशअन्तर्गतको झोङ्बा जिल्लासम्म पुग्ने सन्दर्भमा चीन राष्ट्रिय राजमार्ग २१९ ले यार्लुङ साङ्पो नदीको उपत्यकालाई सीमा भन्दा झन्डै ५० किमी उत्तरतिर पछ्याउँछ। दक्षिणतर्फ कालीगण्डकी नदीकाट्ने सडक निर्माण चुनौतीपूर्ण भए पनि क्रमशः अगाडि बढ्यो; सन् २०१० सम्म ९ किमी खण्ड बाँकी थियो, जुन सन् २०१५ अघि नै पूरा भई उच्च वहनक्षमता सहित चार पाङ्ग्रे सवारीका लागि योग्य बन्यो।

यसका अतिरिक्त, काठमाडौँ–ल्हासाबीच सामान्यतया प्रयोग हुने बाटो—आरनिको राजमार्ग र चीन राष्ट्रिय राजमार्ग ३१८—५,१२५ मिटर उचाइको भञ्ज्याङ पार गर्छ, जुन कोरा लाभन्दा करिब ४६५ मिटर अग्लो छ।

पर्यटन र संस्कृति

सन् १९९२ देखि उपल्लो मुस्ताङ विदेशीका लागि सशर्त खुल्ला छ। प्रवेशका लागि विशेष अनुमति चाहिन्छ, जसको लागत दस दिनका लागि करिब ५०० अमेरिकी डलर र त्यसपछि प्रति दिन ५० डलर थप लाग्न सक्छ। अधिकांश आगन्तुकहरू १५औँ शताब्दीअघिको व्यापार मार्गकै अनुशरणमा पैदल यात्रा गर्छन्, यद्यपि नयाँ सडकहरूले केही पदमार्गहरूमा असर पार्न थालेका छन्।

साउन २०७५ देखि असार २०७६ बीच सात हजारभन्दा बढी पश्चिमी पदयात्री पुगेका थिए, र अगस्ट तथा अक्टोबर महिनामा आगन्तुक संख्या बढी रहने तथ्याङ्क पाइन्छ। २०१० अगस्ट २७ मा स्थानीय युवा नेतृत्वले दैनिक ५० डलर शुल्क स्थानीय अर्थतन्त्रमा नआए प्रतिबन्धको चेतावनी दिए पनि त्यसपछि पर्यटनमा ठूला क्षति नदेखिएको भनिन्छ। सन् २०२३ मा करिब साढे तीन हजार पर्यटकले उपल्लो मुस्ताङ भ्रमण गरेका थिए।

सांस्कृतिक दृष्टिले यो भूभाग तिब्बतसँग समान बौद्ध परम्परामा समृद्ध छ। चिनियाँ सरकारसम्बन्धी व्यवस्थित भ्रमणहरू तिब्बती संस्कृति र परिदृश्य बुझ्ने वैकल्पिक माध्यमका रूपमा पनि उल्लेखित छन्। लोमान्थाङको तिजी पर्व स्थानीय संस्कृतिको अनुभव गर्न चाहने आगन्तुकका लागि लोकप्रिय मानिन्छ। सन् १९५२ मा स्विस अन्वेषक टोनी हेगन यहाँ पुगेका थिए, र सन् १९६४ को आधिकारिक अन्वेषणका क्रममा लोमान्थाङ निवासी फ्रान्सेली मिचेल पिस्सेललाई पहिलो पश्चिमी आगन्तुक मानिन्छ।

सन्दर्भ

स्रोत र समीक्षाको अवस्था

स्रोत: सम्पादकीय लेख · विकिडाटा Q28307
समीक्षा: स्रोत-सहित अद्यावधिक मस्यौदा — पछिल्ला स्रोत खोजेर नयाँ लेखिएको र अद्यावधिक गरिएको सम्पादकीय मस्यौदा; सम्पादक-मण्डलको तथ्य-जाँच जारी।
संरचनागत सूचक ९७/१०० (प्रयोगात्मक; तथ्यको शुद्धताको सूचक होइन — विवरण)

नेपाली विश्वकोशको सम्पादकीय लेख। यो लेख नेपाली विश्वकोशका सम्पादकहरूले आफ्नै संरचना र भाषामा लेखेका हुन्; सम्पादक-मण्डलको समीक्षा क्रमशः जारी छ — त्रुटि भेटिए सम्पादन सुझाउनुहोस्। पाठ CC BY-SA 4.0 अन्तर्गत उपलब्ध छ।

यस लेखको तथ्यगत जग नेपाली भाषामा मुक्त ज्ञान रच्ने नेपाली विकिपिडियाका स्वयंसेवी लेखकहरूको दशकौँको साधनामा उभिएको छ — उहाँहरूप्रति हाम्रो कृतज्ञतापूर्ण श्रद्धाञ्जली।

यो लेख उद्धृत गर्नुहोस्

शैली छान्नुहोस्, त्यसपछि प्रतिलिपि गर्नुहोस् वा सन्दर्भ-व्यवस्थापक (Zotero, Mendeley, EndNote) का लागि फाइल डाउनलोड गर्नुहोस्। आजको मिति स्वतः राखिएको छ।

नेपाली विश्वकोशका सम्पादकहरू। “उपल्लो मुस्ताङ”। नेपाली विश्वकोश, १२ नोभेम्बर २०२६। https://nepaliencyclopedia.com/nepali-encyclopedia/उपल्लो_मुस्ताङ (हेरिएको १२ नोभेम्बर २०२६ / वि.सं. २६ कात्तिक २०८३)।

स्थायी लिङ्क: https://nepaliencyclopedia.com/nepali-encyclopedia/उपल्लो_मुस्ताङ · अद्यावधिक १२ नोभेम्बर २०२६ · समीक्षा: स्रोत-सहित अद्यावधिक मस्यौदा